Krakowskie fortyfikacje
Twierdza Kraków
 
 
Menu
   HOME
   FORTY
   CIEKAWE ARTYKUŁY
   HISTORIA FORTÓW
   GALERIA
   MAPA SERWISU
   KONTAKT
   O STRONIE
   LINKI


 

Przegląd samolotów austriackich i niemieckich z okresu I wojny światowej

autor: Krzysztof Wilk

Austro-Węgry aż do roku 1913 nie posiadały ani jednego samolotu. Wszystkie późniejsze konstrukcje samolotów produkowanych w Austrii (Oef) zostały oparte na niemieckich projektach. Pod koniec 1916 roku armia austro-węgierska posiadała już 250 samolotów. Najlepszym pilotem był niewątpliwie Godwin Brumowski z 35 zwycięstwami (35 zestrzelonych samolotów).



Aviatik D.I





Austro-węgierski myśliwiec Österriche Aviatik D I, nazywany od nazwiska konstruktora także Berg D.I, służył na froncie wschodnim i we Włoszech (od 1917 r.). Na tych frontach był lepszy od swoich przeciwników. Miał dobre właściwości pilotażowe, a charakterystyczny przekrój górnego płata (wklęsły) dawał mu znakomitą stabilność. Właściwie jego jedyną wadą było chłodzenie silnika.

Posiadał silnik rzędowy Austro-Daimler o mocy od 136 kW (250 KM) do 166 kW (300KM), chłodzony cieczą. Pilot obsługiwał 2 karabiny maszynowe typu Schwarzlose 8 mm. Ogółem wyprodukowano ok. 740 sztuk tego samolotu.


AVIATIK D.I
 
Rozpiętość
8 m
Długość
6,95 m
Masa całkowita
825 kg
Prędkość mam.
185 km/h
Czas lotu
2.30 godz.
Pułap
6100 m

Albatros D.III





W 1916 roku w Niemczech zaprojektowano kilka nowych samolotów myśliwskich mających zastąpić dotychczas użytkowane jednopłatowce typu Fokker i Pfalz. Jedną z tych maszyn był dwupłatowy Albatros D.I, oblatywany w kwietniu 1916 roku, charakteryzujący się starannie opracowanym aerodynamicznym kadłubem. Osiągi samolotu były zadawalające, w związku z czym już w lipcu tego roku uruchomiono produkcję seryjną. Wkrótce pojawiły się udoskonalone wersje: Albatros D. II, D. III i D.V. Od jesieni 1916 do połowy 1918 roku samoloty tego typu znajdowały się na wyposażeniu większości niemieckich eskadr myśliwskich, ciesząc się dobrą opinią wśród pilotów.

Albatros D.III - był kontynuacją samolotów Albatros D.I. i D.II. Produkowano go w zakładach Albatros Werke GmBH. Jako pierwszy w historii samolot miał dwa zsynchronizowane karabiny maszynowe strzelające przez śmigło. Był samolotem łatwym w pilotażu, o nieco delikatnym podwoziu i z niezbyt dobrą chłodnicą - umieszczona przy górnym płacie. Przy uszkodzeniu, gorąca woda lała się prosto na twarz pilota. Usterkę tę usunięto przesuwając chłodnicę o 40 cm w prawo.

W 1917 roku austriackie zakłady lotnicze Osterreichische Flugzeugfabrik AG w Wiener Neustadt (w skrócie Oef) zaczęły produkować własną wersję tego typu samolotu. Od niemieckiego D.III różnił się zastosowaniem osłony bloku cylindrów, dodatkowym elementem trójkątnym powiększającym powierzchnię płetwy pod kadłubem, umieszczeniem uzbrojenia we wnętrzu kadłuba (dwa km-y Schwarzlose M7/12 kal. 8 mm produkcji Steyr'a), zbiornikiem opadowym w górnym płacie, możliwością regulacji kąta natarcia górnego płata, oddzielnymi i prostymi rurami wydechowymi każdego z cylindrów oraz chłodnicą umieszczoną na osi symetrii płata.
Albatros D.III (Oef) został zakwalifikowany do służby przez Fliegerarsenal (Inspektorat Wojsk Lotniczych) 4 maja 1917 roku. Był produkowany w seriach (Bauart) 53, 53.2, 153 i 253, różniących się szczegółami konstrukcji i napędem. Wersje austriackie (Oef) były na ogół lepiej oceniane niż niemieckie, głównie z powodu lepszych własności pilotażowych i lepszych osiągów. Albatrosy D.III (Oef) wersji 253 były uznawane za najlepszy samolot myśliwski lotnictwa austriackiego. Na tym typie samolotu latali polscy piloci służący w lotnictwie austriackim w okresie I WŚ. Albatros D.III (Oef) miał konstrukcję drewnianą. Kadłub półskorupowy kryty sklejką, stery i skrzydła kryte płótnem.


ALBATROS D.III (Oef)
 
Rozpiętość
5,7 m
Długość
8 m
Masa całkowita
2250 kg
Prędkość przelotowa
645 km/h
Zasięg
330 km
Głowica bojowa
700 kg trotylu

ALBATROS D.V


Hansa-Brandenburg D.I

Zaprojektowany przez Ernesta Heinkela, przeszedł serię fatalnych wypadków zanim wszedł do służby. Nazywany "Starstrutter" lub "Pająk," posiadał unikalny system chłodzenia silnika (V). Latał na nim m.inn. Godwin Brumowski.

Specyfikacje:

Producent: Phönix Flugzeug-Werke AG & Ungarische Flugzeugfabrik AG
Typ: Myśliwiec
Wszedł do służby: Jesień 1916
Zbudowano: 200 szt.
Silnik: Austro-Daimler
Rozpiętość skrzydeł: 8.51 m
Długość: 6.35 m
Wysokość: 2.79 m
Max. prędkość: 187 km/h
Max. wykość:
5,000 m




Godwin Brumowski



Służba: Luftfahrtruppen
Jednostki:
Flik 1, 12, 41J (LFT)
Zwycięstwa: 35
Urodzony:
26 lipiec 1889, Wadowice, Galicja
Zmarł:
3 czerwiec 1936, Schiphol, Holandia


Pochodził ze zniemczonej rodziny śląskiej. Idąc w ślady swego ojca, który był oficerem zawodowym wstąpił do Militartechnishe Akademie w Modling k. Wiednia. Ukończył ją z wyróznieniem w 18 sierpnia 1910 roku.

Początkowo służył 29 pułku artylerii jako oficer łączności. Następnie zaczął pełnić służbę jako obserwator balonowy (do końca 1915 roku). Pod koniec 1915 roku przeniesiono go na jego prośbę do Flik 1 jako obserwatora. Tam podczas lotu 12 kwietnia 1916 roku zbombardował wojska carskie podczas przeglądu dokonywanego przez samego cara Mikołaja II.

Po zbombardowaniu wojsk carskich samolot z załogą pilot Otto Jindra i obserwator Godwin Brumowski został zaatakowany przez pięć rosyjskich myśliwców Morane L. Brumowskiemu udało się zestrzelić dwa spośród atakujących myśliwców. Dzięki temu wydarzeniu uzyskał duży rozgłos i uznanie wśród pilotów swej jednostki.

Podczas lotu 2 maja 1916 roku lecąc wraz z pilotem Kurtem Gruberem, zostali zaatakowani przez trzy rosyjskie myśliwce, z których jeden został zestrzelony przez Brumowskiego. 8 lipca 1916 roku dostał odznakę pilota wojskowego po ukończeniu kursu pilotażu.

Początkowo latał w swej jednostce Flik 1, a następnie został przeniesiony do Flik 12. Bedąc wyróżniającym się pilotem został skierowany na staż do niemieckiej jednostki Jasta 24 (dowodzonej przez Manfreda von Richthofena "Czerwonego Barona"), gdzie wykonał cztery loty bojowe na froncie zachodnim na samolocie Albatros D.II (Wn 1769/16).

Po powrocie z frontu zachodniego został mianowany na dowódcę Flik 41 (front włoski) będąc w stopniu porucznika. Tam wyposażono jednostkę w jednomiejscowe samoloty myśliwskie Hansa-Brandendurg D.I (latał na maszynach z numerami 28.10, 28.11, 28.57, 28.69).

Próbował reformować austryjackie lotnictwo na wzór niemieckiego, lecz ograniczony zasięg jego działań, oraz ostre sprzeciwy dowództwa lotnictwa austryjackiego spowodowały, iż utworzono jedynie kompanie myśliwskie liczące po 20 samolotów.Pierwszą jednostką takiego typu była Flik 41J sformowane w lutym 1917 roku, pod dowództwem Oblt. Godwina Brumowskiego.

W drugiej połowie 1917 roku jego jednostkę przezbrojono na samoloty Albatros D.III(Oef) (latał na samolotach z numerami 153.06, 153.10, 153.45, 153.52, 153.209). Sam Brumowski dość szybko przekonał się o walorach nowego samolotu pomimo dużego wahania się co do zmiany typu samolotu. W sierpniu 1917 roku odniósł 12 zwycięstw w przeciągu 16 dni. Na przełomie lat 1917/1918 z jednostki Brumowskiego odszedł na stanowisko dowódcze (Flik 60J) jego przyjaciel Franciszek Linke-Crawford.

Wobec braków w stanach osobowych ściśle austryjackich jednostek myśliwskich do jednostki Brumowskiego zaczęli być przyjmowani nowi piloci nie zawsze lojalni wobec c.k. Austrii, na co Brumowski reagował zwalnianiem nieprzydatnych dla niego pilotów ze swej jednostki.

Z powyższych powodów miał podczas walk kilka nieprzyjemnych wypadków pozostania samotnie bez osłony "kolegów", z których na szczeście wyszedł cało. 11 października 1918 roku został mianowany (w stopniu kapitana) na naczelnego dowódcę wszystkich austryjackich jednostek myśliwskich na froncie włoskim. W swej jednostce trzymał dyscyplinę aż do momentu jej rozwiązania w Laibach.

Po wojnie został uznany za najlepszego pilota myśliwskiego c.k. Austrii mając na swym koncie 35 potwierdzonych i 8 prawdopodobnych zwycięstw. Odznaczony był orderami: Krzyż Orderu Leopolda, Złoty Medal za Odwagę dla Oficerów, Wojskowy Krzyż Zasługi III klasy, Żelazną Koronę II i III klasy (z Dekoracją Wojenną i Mieczami) i wiele innych.

Sam dowódca lotnictwa austryjackiego przysłał Brumowskiemu 28 kwietnia 1918 roku list pochwalny wraz z pozwoleniem ubiegania się o Wojskowy Order Marii Teresy (najwyższe odznaczenie austryjackie). Brumowski odpowiedział na to pismo, że jeśli zasłużył na to odznaczenie to powinien je dostać, ale prosić o nie nie będzie. Naturalnie na skutek takiej odpowiedzi odznaczenia tego nie dostał.

Po I WŚ żył z kapitału dziedziczonego w małym majatku ziemskim. W samej Austrii uznawany był za bohatera narodowego, i dosłużył się tam stopnia podpułkownika W latach 20-tych przyjeżdżał prywatnie do Polski odwiedzając swoją siostrę (Ineborgę Sułkowski) i dawnych kolegów z lotnictwa (m.in. Stanisława Steca, Janusza de Beaurain).

Próbował swych sił w hodowli koni. Jednakże po niepowodzeniach w tej dziedzinie założył w 1930 roku wraz z Hanse Low szkołę lotniczą na lotnisku Aspern pod Wiedniem. Zginął 3 czerwca 1936 roku na lotnisku Shiphol pod Amsterdamem, w katastrofie samolotu sportowego pilotowanego przez swego znajomego von Henpela, dyrektora Związku Banków w Wiedniu.


Stronghold ™ All Rights Reserved © 2013